13 Kasım 2016 Pazar

korkuyorum

Bazı şeyler sanırım hiçbir zaman eskisi gibi olmayacak ve bazı yaralar hiçbir zaman kapanmayacak...

Onu görmemek benim için yapılacak en güzel şeydi. Çünkü görmek halen benim için büyük bir acı. Travmatik bir süreç belki de bu benim için. Halen aklına gelince ürpermek, ağlamak...

Dün "yoluna devam eden" bir ben olarak Tinder'a kaydoldum. Çiğ platformlardan usanmış olarak bir de şansımı burada denemeliyim diye düşündüm. Elbette eşleştiğim birileri oldu -her ne kadar muhabbet ilerlemese de. Birine denk geldim onu andırıyordu. Arkadaşlarıma gösterdiğimde onlar da kem küm etti. Belki de halen onu özlüyordum bilmiyorum. Bu düşünce beni kadar korkuttu ki...

Ardından bugün bir "arkadaş"a denk gelmemle söylediği sözler zaten yeterince acıtmıştı içimi: "Seninkine denk gelmiştim, bugün de sana... İki eski sevgilinin Tinder'da başkalarına bakıyor olması ne acı... Sen de denk geldin mi?"

Korktum...

Ondan bu kadar kaçarken halen onu görmek... Ondan haber almaktan dahi -her ne kadar istesem de-  kaçınırken sürekli ondan bir şeylerin bana gelip dokunması...

Ona denk gelmekten korkarak ama bir yandan da korkulu bekleyiş içinde dolaşmaya devam ederken sonunda onu gördüm. Uzun uzun baktım. Dumur olmuştum. Fotoğraflarına baktım. Halen o kadar güzeldi ki o kadar özlemişim ki... Elimden telefonu düşürdüm ve yine başladım...

Derken kendimi annemin kollarında ağlarken buldum.


Şimdi ise "kendine iyi davran" diyen canım arkadaşıma kulak veriyorum, gitar çalıp "Stay High" söylüyorum...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder